Biraz kızmış olabilirim

Bir engellenmiş profil resmini görmeyi nasıl hak ediyor acaba insan ? Bak Köfte , sana hayatın adaletine inanmalısın yazmak istedim ama bu adalet değil onu fark ettim. Ben sana , bana yapılanları hiç yapmadım. Ben bana yapılanları kimseye yapmadım. Ben nasıl bunları hak ettim onu merak ediyorum şimdi. Ben neden bunları yaşar oldum peki ? Hayatta gittiğimiz , vardığımız yerleri kadersel çizgiler mi belirler yoksa kaderinizi çizen karakterler mi ?

Sırra kadem bastın yine. Gidişinin arkasından yine bakakaldım öylece. Git zaten artık. İyice yorulmuşum. Herkes herkesin köftesi , Bay Maymun’u , V’si bu hayatta. Herkes herkesin portakal çiçeği hatta. Elbet birilerinden bir şeyler kapar , elbet birilerinde başkasına ait izler görürüz.

Sevgili Bay V , seninle çok uzun ve çetrefilli yollara girdik beraber. El ele uyuduğumuz yatakta ne çok sarılıp ağladık. Ne büyük sevgiler yaşadık beraber. Ne büyük bir bağdı bizimkisi. Her gece dudak dudağa uyuyacak kadar . Ama hepsinin bir sonu var. Artık bitti. Arkanı dönüp gidişini paramparça izliyorum bu kez. Her şeyi değiştirebilirim sanıyordum. Elimi kaldırmak bile istemiyorum “gitme” demek için artık. Canımı yakarken farkında olmadan bana iyilik yaptığını fark etmedin. Öyle çok parçaladın ki sana tutunacak tek bir yanım kalmadı. Öyle çok sanki kül oldum ki dik durabilecek tek nokta bile kalmadı. Sonra her şey film şeridi gibi geçmeye başladı gözlerimin önünden. Neden bunca acı peki ? Ben sadece senin gibi birini sevmiş olduğum için yaşamış olamam bunca şeyi . Boğazımda bir düğüm ile bıraktım seni . Uzaklaştıkça geri dönmemen gerektiğini daha net görmeye başlıyorum.

İnsan her şeye nasıl alışıyor peki ? O bıçağın ilk saplandığı zaman nasıl duruyor mesela ? Neden ölüme koşmuyor da yardıma kadar dayanmaya çalışıyor ? Artık ölmüşüm gibi hissediyorum. Biri ruhumu almış ve geri kalanı bırakmış gibi. Tek bir renk kalmadı dünyada . Tek bir açacak çiçek yok sanki artık. Tek bir umut damlası daha bana çarpmayacak hiç bir yağmurda. Ben kendimi nasıl bu hale getirdim peki ? Kimim ben ? Nasıl bir canavara dönüştüm. Neden kimse müdahile etmedi de ben camlara yalın ayak basarak yürüdüm. Kan içinde kaldım da ben mi beni göremedim ? Ne bu şimdi aşk mı ? Bunca ağırlığın arasında acı çekerken olmayışın aşk mı ? Peh. Olmasın..

Her sabah yeni bir güne başlıyorum. Daha güçlü daha umutlu daha devam edebilir uyanıyorum. Sonra gücümü saniyeler içinde yüzden geriye kullanmaya başlıyorum. Önce balkonda art arda içilen sigaralar , izlenemeyen diziler , filmler .. Sonra insan kendi ile hesaplaşmaya başlıyor. Uykusuz geceler… Saat 3 de yatıp 6 da kalkıyorum o yataktan.. İnsan mutlu olunca mı uykulara doyamıyor. 8 saat uyuduğum günler yetmiyordu sanki . Ben sahi bir daha mutlu uykularıma dönebilecek miyim ? Ve uyku ilacı …

Artık yeni bir umudum var . Uyku ilacı ile sessiz , yalnız gecelerim bitecek gibi hissediyorum. Bomboş olsun hayat önemli mi ? İnsan başka türlü nasıl başa çıkar bunlarla.


Biraz kızmış olabilirim” için bir yanıt

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s